Μια εποχή με κλειστές κοινωνίες, μια εποχή που το πρέπει ξεπερνά το θέλω και κατακεραυνώνει το νιώθω. Μια εποχή λιγάκι παλιομοδίτικη σαν παραμύθι, μια ιστορία για την αγάπη που άργησε να έρθει, αν τελικά ήρθε ποτέ. Γιατί κάποτε η αγάπη αργούσε πολύ…
Οι ηρωίδες θύματα της οικογενειακής εξουσίας, υπόδουλες του αμείλικτου χρόνου στον οποίο φαίνεται να αντιστέκονται ενώ συγχρόνως οπισθοχωρούν. Μια πατρογονική οικογένεια που ζει στη σκιά του τι θα πει ο κόσμος. Ο κόσμος. Αλήθεια ποιά από τις ηρωίδες γνώρισε ποτέ αυτόν τον κόσμο; Αυτόν που ήταν έξω και πέρα από το ΄΄ αρχοντικό ΄΄ των Φτενούδων σε εκείνο το ορεινό χωριό της Πελοποννήσου ; Τη θάλασσα, τα βουνά, τον αέρα, μακριά από τη σκιά του φόβου. Την Ζωή. Ποια από τις ηρωίδες έζησε τελικά; Ποια νίκησε τον φόβο;
Η Ερατώ, η πρωταγωνίστρια της ιστορίας. Θύμα των παθών αλλά και των κοινωνικών συμβιβασμών της εποχής. Δε διστάζει να τα βάλει με όλους όσο κι αν η μοίρα βιάζεται να την τυλίξει στα βασανιστικά της δίχτυα. Γιατί η Μοίρα φυλά καλά κρυμμένο το υφαντό που έχει πλέξει για την Ερατώ.
Η Ασπασία, η σιδηρά παρουσία μέσα στην ιστορία αλλά και ένα από τα πολλά θύματα που έχει κρυμμένα βαθειά αυτό το βιβλίο. Αυτή είναι που θα επηρεάσει και θα διαμορφώσει όλες τις ζωές των ηρώων με τον ατσάλινο, αυταρχικό και ΄΄περήφανο΄΄ χαρακτήρα της.
Η Αικατερίνη , η τρίτη από τις αδερφές Φτενούδου αλλά και η πρώτη που θα πάει κόντρα στα προστάγματα της εποχής και θα φύγει μακριά.
Η Ελγίνη, πιστό σκυλί αλλά και ένα από τα θύματα της Ασπασίας. Σκύβει το κεφάλι ακόμα και στον ίσκιο της ΄΄ μεγάλης ΄΄ αδελφής την οποία υπηρετεί ως το τέλος. Το τέλος όλων των ηρώων.
Η Πηνελόπη, ή αλλιώς το Τέρας. Έτσι έμαθε να την αποκαλούν, έτσι έμαθε να την κοιτάζουν, έτσι έμαθε να νιώθει και να μεγαλώνει μακριά από το βλέμμα, την αγκαλιά και την έννοια της Μάνας. Μόνο όταν κοιτάει την Ερατώ, μόνο τότε ησυχάζει, μόνο τότε ηρεμεί, τότε μόνο αγαλλιάζει το σύμπαν.
Και τέλος η Μάνα. Όταν η κουβέντα φτάνει στο πρόσωπο της μάνας, τότε οι λέξεις γίνονται ποίηση. Γλυκοφιλούσα ζωοδότρα, ζέσταινε τις βαρυχειμωνιές και ξαναστέριωνε την ομορφιά του κόσμου. Όχι δεν ήταν Θεός μονάχα αγαπούσε. Θεέ μου πόσο αγαπούσε και μοναχά εκείνη ήξερε πόσο ανέφικτο είναι το να είσαι αλάθητος, γιατί σε αυτό το βιβλίο το λάθος πληρώνεται ακριβά…
Με αυτό τον τρόπο η Λιλή Ζωγράφου καταφέρνει να παρασύρει τον αναγνώστη κάνοντάς τον συνοδοιπόρο της σκληρής και αμείλικτης μοίρας που έπεσε και αφάνισε τις ζωές των ηρώων. Η κοινωνία και το οικογενειακό κατεστημένο. Ο έρωτας και το πάθος. Η ανύπαρκτη ζωή και η αληθινή Αγάπη. Η Αγάπη που, τελικά, άργησε πολύ να φτάσει.
Χριστίνα Γκουτζιάνα
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου