Από αρχαιοτάτων χρόνων ολόκληρος ο κόσμος όταν άκουγε να μιλούν για Έλληνες έφερνε στο μυαλό του την εικόνα αρχαίων αγαλμάτων, χλαμύδων, κούρων με κόρες, μνημείων και γενικότερα οτιδήποτε είναι συνυφασμένο με την αρχαία ελληνική πολιτιστική μας κληρονομιά.
Αν μπορούσε κάποιος όμως να παγώσει την σημερινή εικόνα της χώρας μας και να την βάλει δίπλα σε εκείνη την πρώτη απεικόνιση του Έλληνα, τότε σίγουρα θα ήταν πολύ ενδιαφέρον να εξετάσει την πορεία του και τον τρόπο με τον οποίο έφτασε στη τωρινή κατάσταση. Ας αφήσουμε όμως για την ώρα την ¨τωρινή¨ κατάσταση και ας πιάσουμε την περσινή ή και την προπέρσινη, όταν οι ζωές και η καθημερινότητα όλων δεν οριοθετούνταν από την λέξη ¨κρίση¨.
Τι θα πει αλήθεια ¨κρίση¨; Πώς φτάσαμε στη ¨κρίση¨; Ποιοι συνέβαλλαν και άφησαν την χώρα να αποτελεί παράδειγμα προς αποφυγήν για ολόκληρο τον κόσμο; Η προφανής και δικαιολογημένη απάντηση είναι ¨οι πολιτικοί¨ είτε με ¨οι¨ είτε με ¨η¨. Οι πολιτικοί των κομμάτων αλλά και η πολιτική της εκάστοτε κυβέρνησης, θα μας πει ο σεβαστός κύριος μπροστά από τον πάγκο με τα κολοκυθάκια στις οκτώ η ώρα το πρωί όπως και η αξιοσέβαστη κυρία την ώρα που πληρώνει τα τέσσερα κιλά ( ή μάλλον δυο κιλά πλέον ) ντομάτες. Και ποιος τους ψηφίζει ρε παιδιά αυτούς τους είτε με ¨η ¨ είτε με ¨οι¨; Έρχομαι να ρωτήσω εγώ. Ποιος φταίει που τα Κ.Π.Σ έγινα τζιπ σε όλα σχεδόν τα νησιά της Ελλάδας; Ποιος φταίει που και στο χωριό μου ακόμα, τον ¨πασίγνωστο¨ Άγιο Βλάση Βοιωτίας, πρέπει να διασχίσεις τρία στρέμματα παρκαρισμένων τζιπ για να πας στο καφενείο; Σίγουρα για αυτά δεν φταίνε οι πολιτικοί (με οποιαδήποτε ορθογραφία).
Οι πολιτικοί σίγουρα ευθύνονται που για χάρη της κρατικής διαφήμισης ξοδεύονταν ογδόντα δις, που οι εφημερίδες κλείνουν η μια μετά την άλλη και που η χώρα έχει υψηλότερο χρέος 120%. Όμως σίγουρα αν καθίσουμε και αναλογιστούμε, κάπου θα βρεθούμε και όλοι εμείς συνυπεύθυνοι-συνένοχοι σε αυτό το ¨έγκλημα¨ που γίνεται εδώ και χρόνια. Στο σημείο λοιπόν αυτό δεν μπορώ να μην ρωτήσω, με κίνδυνο να λιθοβοληθώ : ¨ μήπως τελικά μας χρειαζόταν μια κρίση; Μήπως το τραβούσε ο οργανισμός, η καθημερινότητα και τα απαιτητικά standard μας μια κρίση ή μάλλον ¨κρισάρα;¨ Γιατί ας μου πει κάποιος πώς γίνεται να είμαι YUGO και να κουβαλάω ανταλλακτικά ΒΜW. Σχήμα οξύμωρων, που θα έλεγε και ο Αριστοτέλης και ποιος ξέρει τι άλλο θα έλεγε αν πατούσαμε το pause σήμερα.
Διότι, δυστυχώς έτσι κατάντησε η Ελλάδα: ένα ¨σχήμα οξύμωρων¨. Από τα αγάλματα στην ¨αναδιάρθρωση¨ και από τις χλαμύδες στο ταμείο ανεργίας (αν δεν το καταργήσουν και αυτό).
Σε αυτούς τους χαλεπούς καιρούς (όσο ρομαντικό και αν ακούγεται) ακόμα και ο πιο απογοητευμένος νέος ίσως τελικά κάπου, αν καταφέρει να επιβιώσει, να βρεθεί κερδισμένος όταν έρθει η ώρα να ξεκαθαρίσει ¨η ήρα από το στάρι…¨ Ίσως τελικά επιτακτική ανάγκη να μην είναι η αντιμετώπιση (μόνο) της κρίσης αλλά και η ορθή εκμετάλλευσή της από τους λίγους και συνάμα τυχερούς.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου