ΒΙΒΛΙΟ : ΄΄ Η Αγάπη άργησε μια μέρα ΄΄- ΛΙΛΗ ΖΩΓΡΑΦΟΥ

Μια εποχή με κλειστές κοινωνίες, μια εποχή που το πρέπει ξεπερνά το θέλω και κατακεραυνώνει το νιώθω. Μια εποχή λιγάκι παλιομοδίτικη σαν παραμύθι, μια ιστορία για την αγάπη που άργησε να έρθει, αν τελικά ήρθε ποτέ. Γιατί κάποτε η αγάπη αργούσε πολύ…

Οι ηρωίδες θύματα της οικογενειακής εξουσίας, υπόδουλες του αμείλικτου χρόνου στον οποίο φαίνεται να αντιστέκονται ενώ συγχρόνως οπισθοχωρούν. Μια πατρογονική οικογένεια που ζει στη σκιά του τι θα πει ο κόσμος. Ο κόσμος. Αλήθεια ποιά από τις ηρωίδες γνώρισε ποτέ αυτόν τον κόσμο; Αυτόν που ήταν έξω και πέρα από το ΄΄ αρχοντικό ΄΄ των Φτενούδων σε εκείνο το ορεινό χωριό της Πελοποννήσου ; Τη θάλασσα, τα βουνά, τον αέρα, μακριά από τη σκιά του φόβου. Την Ζωή. Ποια από τις ηρωίδες έζησε τελικά; Ποια νίκησε τον φόβο;

Η Ερατώ, η πρωταγωνίστρια της ιστορίας. Θύμα των παθών αλλά και των κοινωνικών συμβιβασμών της εποχής. Δε διστάζει να τα βάλει με όλους όσο κι αν η μοίρα βιάζεται να την τυλίξει στα βασανιστικά της δίχτυα. Γιατί η Μοίρα φυλά καλά κρυμμένο το υφαντό που έχει πλέξει για την Ερατώ.

Η Ασπασία, η σιδηρά παρουσία μέσα στην ιστορία αλλά και ένα από τα  πολλά θύματα που έχει κρυμμένα βαθειά αυτό το βιβλίο. Αυτή είναι που θα επηρεάσει και θα διαμορφώσει όλες τις ζωές των ηρώων με τον ατσάλινο, αυταρχικό και ΄΄περήφανο΄΄ χαρακτήρα της.

Η Αικατερίνη , η τρίτη  από τις αδερφές Φτενούδου αλλά και η πρώτη που θα πάει κόντρα στα προστάγματα της εποχής και θα φύγει μακριά.

Η Ελγίνη, πιστό σκυλί αλλά και ένα από τα θύματα της Ασπασίας. Σκύβει το κεφάλι ακόμα και στον ίσκιο της ΄΄ μεγάλης ΄΄ αδελφής την οποία υπηρετεί ως το τέλος. Το τέλος όλων των ηρώων.

Η Πηνελόπη, ή αλλιώς το Τέρας. Έτσι έμαθε να την αποκαλούν, έτσι έμαθε να την κοιτάζουν, έτσι έμαθε να νιώθει και να μεγαλώνει μακριά από το βλέμμα, την αγκαλιά και την έννοια της Μάνας. Μόνο όταν κοιτάει την Ερατώ, μόνο τότε ησυχάζει, μόνο τότε ηρεμεί, τότε μόνο αγαλλιάζει το σύμπαν.

Και τέλος η Μάνα. Όταν η κουβέντα φτάνει στο πρόσωπο της μάνας, τότε οι λέξεις γίνονται ποίηση. Γλυκοφιλούσα ζωοδότρα, ζέσταινε τις βαρυχειμωνιές και ξαναστέριωνε την ομορφιά του κόσμου. Όχι δεν ήταν Θεός μονάχα αγαπούσε. Θεέ μου πόσο αγαπούσε και μοναχά εκείνη ήξερε πόσο ανέφικτο είναι το να είσαι αλάθητος, γιατί σε αυτό το βιβλίο το λάθος πληρώνεται ακριβά…

Με αυτό τον τρόπο η Λιλή Ζωγράφου καταφέρνει να παρασύρει τον αναγνώστη κάνοντάς τον συνοδοιπόρο της σκληρής και αμείλικτης μοίρας που έπεσε και αφάνισε τις ζωές των ηρώων. Η κοινωνία και το οικογενειακό κατεστημένο. Ο έρωτας και το πάθος. Η ανύπαρκτη ζωή και η αληθινή Αγάπη. Η Αγάπη που, τελικά, άργησε πολύ να φτάσει. 

                                                                   Χριστίνα Γκουτζιάνα

΄΄ ΚΡΙΣΗ ΄΄ ...όχι απαραίτητα κακή!

Από αρχαιοτάτων χρόνων ολόκληρος ο κόσμος όταν άκουγε να μιλούν για Έλληνες έφερνε στο μυαλό του την εικόνα αρχαίων αγαλμάτων, χλαμύδων, κούρων με κόρες, μνημείων και γενικότερα οτιδήποτε είναι συνυφασμένο με την αρχαία ελληνική πολιτιστική μας κληρονομιά.

 Αν μπορούσε κάποιος όμως να παγώσει την σημερινή εικόνα της χώρας   μας και να την βάλει δίπλα σε εκείνη την πρώτη απεικόνιση του Έλληνα, τότε σίγουρα θα ήταν πολύ ενδιαφέρον να εξετάσει την πορεία του και τον τρόπο με τον οποίο έφτασε στη τωρινή κατάσταση. Ας αφήσουμε όμως για την ώρα την ¨τωρινή¨  κατάσταση και ας πιάσουμε την περσινή ή και την προπέρσινη, όταν οι ζωές και η καθημερινότητα όλων δεν οριοθετούνταν από την λέξη ¨κρίση¨.

Τι θα πει αλήθεια ¨κρίση¨; Πώς φτάσαμε στη ¨κρίση¨; Ποιοι συνέβαλλαν και άφησαν την χώρα να αποτελεί παράδειγμα προς αποφυγήν για ολόκληρο τον κόσμο; Η προφανής και δικαιολογημένη απάντηση είναι  ¨οι πολιτικοί¨ είτε με ¨οι¨ είτε με ¨η¨. Οι πολιτικοί των κομμάτων αλλά και η πολιτική της εκάστοτε κυβέρνησης, θα μας πει ο σεβαστός κύριος μπροστά από τον πάγκο με τα κολοκυθάκια στις οκτώ η ώρα το πρωί όπως και η αξιοσέβαστη κυρία την ώρα που πληρώνει τα τέσσερα κιλά ( ή μάλλον δυο κιλά πλέον ) ντομάτες. Και ποιος τους ψηφίζει ρε παιδιά αυτούς τους είτε με ¨η ¨ είτε με ¨οι¨; Έρχομαι να ρωτήσω εγώ. Ποιος φταίει που τα Κ.Π.Σ έγινα τζιπ σε όλα σχεδόν τα νησιά της Ελλάδας; Ποιος φταίει που και στο χωριό μου ακόμα, τον ¨πασίγνωστο¨ Άγιο Βλάση Βοιωτίας, πρέπει να διασχίσεις τρία στρέμματα παρκαρισμένων τζιπ για να πας στο καφενείο;  Σίγουρα για αυτά δεν φταίνε οι πολιτικοί (με οποιαδήποτε ορθογραφία).

Οι πολιτικοί σίγουρα ευθύνονται που για χάρη της κρατικής διαφήμισης ξοδεύονταν ογδόντα δις, που οι εφημερίδες κλείνουν η μια μετά την άλλη και που η χώρα έχει υψηλότερο χρέος 120%. Όμως σίγουρα αν καθίσουμε και αναλογιστούμε, κάπου θα βρεθούμε και όλοι εμείς συνυπεύθυνοι-συνένοχοι σε αυτό το ¨έγκλημα¨ που γίνεται εδώ και χρόνια. Στο σημείο λοιπόν αυτό δεν μπορώ να μην ρωτήσω, με κίνδυνο να λιθοβοληθώ : ¨ μήπως τελικά μας χρειαζόταν μια κρίση; Μήπως το τραβούσε ο οργανισμός, η καθημερινότητα και τα απαιτητικά standard μας  μια κρίση ή μάλλον ¨κρισάρα;¨ Γιατί ας μου πει κάποιος πώς γίνεται να είμαι YUGO και να κουβαλάω ανταλλακτικά ΒΜW. Σχήμα οξύμωρων, που θα έλεγε και ο Αριστοτέλης και ποιος ξέρει τι άλλο θα έλεγε αν πατούσαμε το pause σήμερα.

Διότι, δυστυχώς έτσι κατάντησε η Ελλάδα: ένα  ¨σχήμα οξύμωρων¨. Από τα αγάλματα στην ¨αναδιάρθρωση¨  και από τις χλαμύδες στο ταμείο ανεργίας (αν δεν το καταργήσουν και αυτό).

Σε αυτούς τους χαλεπούς καιρούς (όσο ρομαντικό και αν ακούγεται) ακόμα και ο πιο απογοητευμένος νέος ίσως τελικά κάπου, αν καταφέρει να επιβιώσει, να βρεθεί κερδισμένος όταν έρθει η ώρα να ξεκαθαρίσει  ¨η ήρα από το στάρι…¨ Ίσως τελικά  επιτακτική ανάγκη να μην είναι η αντιμετώπιση (μόνο) της κρίσης αλλά και η ορθή εκμετάλλευσή της από τους λίγους και συνάμα τυχερούς.