Κάθε χρόνο… την ίδια μέρα!

Κάθε χρόνο… την ίδια μέρα!

Να τες λοιπόν! Πάλι όπως κάθε χρόνο, πιστές στο ραντεβού τους, έρχονται να σφραγίσουν την λήξη μιας ακόμα κουραστικής χρονιάς αλλά και την έναρξη ενός αισιόδοξου και ελπιδοφόρου καλοκαιριού!

ΕΞΕΤΑΣΕΙΣ- γένους θηλυκού, απ’ τη φύση τους ζόρικες- (πανελλαδικές και μη) σφίγγουν  στομάχια, δημιουργούν πονοκεφάλους, κακοδιαθεσίες, νεύρα, πίεση, κούραση και μια αίσθηση που λες να τα παρατήσεις όλα και να φύγεις για διακοπές μια ώρα αρχύτερα!

Όμως τώρα..;; Στην ουρά;; Τώρα που έρχεται επιτέλους η δικαίωση μιας κοπιαστικής χρονιάς!!! Τώρα που είναι ο καιρός να αφήσεις να ΄΄περάσει΄΄ στο χαρτί η γνώση χρόνων; Αυτό θα ’ταν πολύ εύκολο και τόσα χρόνια υπομονής κι επιμονής δεν θυσιάζονται στο βωμό της ευκολίας. Οι μαθητές που διαβάζουν για τις πανελλαδικές εξετάσεις είναι, βάση ερευνών, οι πιο σκληρά εργαζόμενοι υπάλληλοι. Διόλου αδίκως.

Τώρα λοιπόν, στο πλήρωμα του χρόνου, είναι ώρα να δικαιωθεί ο αγώνας παιδιών αλλά και γονιών! Γιατί κι αυτοί  πόσα βράδια δεν έχουν ξενυχτήσει με πραγματική ή νοερή παρουσία; Πόσα φροντιστήρια, ιδιαίτερα δεν έχουν πληρώσει; Πόσα νεύρα δεν έχουν υπομείνει.

Σε λίγες μέρες όλα θα ναι ένα παρελθόν και το παρελθόν υπάρχει για να μας υπόσχεται το μέλλον. Δε θα ναι τίποτα στρωμένο με ροδοπέταλα. Πολλοί θα ναι οι σκόπελοι. Το θέμα είναι στη διαχείρισή τους. Ο αγώνας αυτός ήταν μια καλή πρόβα.

Τίποτα δε χάνεται, τίποτα δε κρίνεται από ένα βαθμό! Υπερβείτε εαυτόν και το μόνο σίγουρο είναι η ηθική ικανοποίηση.  Όλα γίνονται για κάποιο λόγο και η πόρτα του Πανεπιστημίου σίγουρα υπόσχεται πολλά αλλά όχι και όλα. Πάνω απ’ όλα η ψυχική υγεία και ηρεμία …αυτές είναι η ύλη σε όλα τα γραπτά!

Καλή επιτυχία!

Χριστίνα Γκουτζιάνα

« Αγανακτισμένοι-Αποφασισμένοι…σημειώσατε Χ»

20/5 « ΟΙ ΑΓΑΝΑΚΤΙΣΜΕΝΟΙ ΤΗΣ ΙΣΠΑΝΙΑΣ »

24/5 « ΑΓΑΝΑΚΤΙΣΜΕΝΟΙ ΣΤΟ ΛΕΥΚΟ ΠΥΡΓΟ »

29/5 «Περίπου 100.000 οι Αγανακτισμένοι στο Σύνταγμα»

                                                   

- Πώς τελικά ξεκίνησε το κίνημα των Αγανακτισμένων (με το Α κεφαλαίο); 

- Πώς έγινε η λέξη «Αγανακτισμένος» αντιληπτή σε όλους και χωρίς εισαγωγικά

Πώς χιλιάδες άνθρωποι βρέθηκαν στο Λευκό Πύργο, στο Σύνταγμα και τις πλατείες όλης της χώρας;

Πώς η απόγνωση, η πίεση το ΄΄ δεν πάει άλλο΄΄  έγιναν η καθημερινή πεισματάρικη συνήθεια εκατοντάδων ανθρώπων σε όλο το κόσμο; 

ΕΛΛΑΔΑ  24/5/2011 η είδηση φιγουράρει για πρώτη φορά στην ιστορία στα λεγόμενα  social media (blogs, twitter, facebook). Ώσπου τελικά μετά την τόση εξάπλωση και ανταπόκριση αποτελούν πρώτη είδηση και στα καθιερωμένα μέσα με αποτέλεσμα την καθημερινή μας ενημέρωση σε ακόμα πιο γρήγορους ρυθμούς. 

Η  πέτρα κυλά και δύο Θεσσαλονικείς, εμπνευσμένοι από το κίνημα των Ισπανών "Indigniados" ή «Μ-15» και μάλλον από τα ειρωνικά συνθήματα  «Κάντε ησυχία να μην ξυπνήσουμε τους Έλληνες» αποφάσισαν να «ξυπνήσουν» μια και καλή την ελληνική νεολαία, φτιάχνοντας  στο facebook τη σελίδα ΑΓΑΝΑΚΤΙΣΜΕΝΟΙ ΣΤΟ ΛΕΥΚΟ ΠΥΡΓΟ.

Από τη Θεσσαλονίκη, στην Αθήνα και τελικά σε όλη την Ελλάδα και με επίκεντρο τη πλατεία Συντάγματος, οι Αγανακτισμένοι έχουν τραβήξει επάνω τους όλα τα φώτα τις επικαιρότητας.

Στο διαδίκτυο οι σκέψεις, οι ιδέες, οι προβληματισμοί μεταφέρονται  και εξαπλώνονται όπως το ηλεκτρικό ρεύμα μέσα από τα καλώδια. Σε ελάχιστο χρόνο δημιουργήθηκε η σελίδα  Αγανακτισμένοι στο Σύνταγμα και πολύ γρήγορα σελίδες Αγανακτισμένων σε κάθε ελληνική πόλη.

Άνθρωποι όλων των ηλικιών, κάθε ώρα της ημέρας διαδηλώνουν για τα κεκτημένα χρόνων, μιλούν σε κανάλια, δημοσιογράφους στέλνοντας φωναχτά το μήνυμα «δεν πάει άλλο». Ανεργία, περικοπές, μνημόνιο εισφορές όλα στο πλαίσιο της κρίσης που μαστίζει πολλές χώρες σε όλη την Ευρώπη.

Πρόκειται για την μαζικότερη και πιο δυναμική κινητοποίηση των «Αγανακτισμένων»: το πλήθος ξεχύνεται  στο κέντρο της Αθήνας από το ύψος της Βουκουρεστίου, στην Μητροπόλεως, την Αμαλίας, την Πανεπιστημίου, τη Σταδίου, την Ερμού και τη Φιλελλήνων, ενώ το μετρό λειτουργεί αποκλειστικά για την εύκολη εξυπηρέτηση των Αγανακτισμένων.

Από τις αποβάθρες κι όλας, το κλίμα είναι εορταστικό και οι φωνές κατά της λιτότητας και των πολιτικών σκεπάζουν κάθε άλλο ήχο. Στην πλειοψηφία του το πλήθος αποτελείται από νέους, ενώ δεν λείπουν ούτε σήμερα οι οικογενειάρχες που έσπευσαν στην πλατεία Συντάγματος μαζί με τα μικρά παιδιά τους.

Την ίδια ώρα, Αγανακτισμένοι έχουν συγκεντρωθεί σε άλλα 60 σημεία της Ελλάδας, ενώ ανάλογες κινητοποιήσεις πραγματοποιούνται σε ακόμα 26 ευρωπαϊκές χώρες και 100 πόλεις!

«Ζητάμε πραγματική Δημοκρατία τώρα» γράφουν μεταξύ άλλων οι ιδρυτές (που είναι Έλληνες και Ισπανοί) της σελίδας «EUROPEAN REVOLUTION» προσθέτοντας: «λαοί της Ευρώπης ξυπνήστε. Ας φτιάξουμε μια καλύτερη ζωή, ας μιλήσουμε, ας συναντηθούμε, ας αλλάξουμε τα πάντα».

΄΄ ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟΣ΄΄ πονοκέφαλος από τις 12 Μαΐου

Στη τελική  ευθεία για την έναρξη των πανελλαδικών εξετάσεων έχουν μπει πλέον μαθητές, γονείς και εκπαιδευτικοί μετά και την ανακοίνωση της ημερομηνίας έναρξής τους δια στόματος Άννας Διαμαντοπούλου .

Με πρωτόγνωρες αλλαγές και …βαρύ στομάχι, λοιπόν, θα περάσουν το κατώφλι των σχολείων που έχουν εγγραφεί , οι μαθητές την 12η Μαΐου στις 8 και μισή το πρωί προκειμένου να πραγματωθεί το πολυπόθητο άλμα από την μαθητική στην φοιτητική ζωή.

Ωστόσο ακόμα και λίγο πριν την πρεμιέρα των πανελλαδικών, συνεχίζουν να λαμβάνουν χώρα πρωτόγνωρες αλλαγές οι οποίες έχουν εξαγγελθεί για την επόμενη χρονιά αλλά επηρεάζουν τις φετινές πανελλαδικές εξετάσεις και ως φυσικό επόμενο  και την κίνηση των βάσεων εισαγωγής, 

Πρώτη στο χορό των αλλαγών είναι η ημερομηνία ανακοίνωσης των αριθμών των εισακτέων. Ενώ  λοιπόν η συγκεκριμένη ανακοίνωση συνηθίζονταν να γίνεται γνωστή περί τα τέλη  Μαρτίου, φέτος αναμένεται να ανακοινωθεί εντός Μαΐου, εκτός απροόπτου. Αυτό όμως που αξίζει περισσότερο να σημειωθεί είναι ότι φέτος ο αριθμός των εισακτέων θα είναι πολύ πιο μειωμένος μετά την εμφάνιση δυο αριθμών εισακτέων σε κάθε τμήμα, σύμφωνα με την μελλοντική ψήφιση της τροποποίησης  για τις μετεγγραφές. Ο πρώτος αριθμός θα αφορά σε όλους τους υποψηφίους γενικά, ενώ ο άλλος θα αφορά αποκλειστικά τις ειδικές κατηγορίες των υποψηφίων.

Μειωμένος όμως φαίνεται να είναι φέτος και ο αριθμός των φετινών υποψηφίων. Οι απόφοιτοι των λυκείων που δεν επιθυμούν την εισαγωγή τους σε κάποιο ΑΕΙ ή ΤΕΙ θα έχουν την δυνατότητα να πάρουν το απολυτήριο τους χωρίς να δώσουν πανελλαδικές εξετάσεις λαμβάνοντας μόνο μέρος στις ενδοσχολικές εξετάσεις μετά το πέρας των πανελλαδικών. Αξίζει να σημειωθεί πως σε περίπτωση που απόφοιτοι αυτοί θελήσουν στο μέλλον να μπουν σε κάποιο ΑΕΙ ή ΤΕΙ θα έχουν τη δυνατότητα να λάβουν μέρος σε επόμενες πανελλαδικές εξετάσεις και να διεκδικήσουν μια θέση στην ανώτατη εκπαίδευση. 

Τι θα γίνει όμως με τις ειδικές κατηγορίες;

 

Σύμφωνα με τροπολογία που κατατέθηκε στη Βουλή, καταργούνται οι μετεγγραφές και θεσπίζεται ειδική κατηγορία εισαχθέντων σε ΑΕΙ και ΤΕΙ. Αυτό σημαίνει πως πλέον θα δύνονται από πριν θέσεις σε τμήματα και σχολές. Έτσι οι δικαιούχοι δεν θα έχουν μετέπειτα δικαίωμα μετεγγραφής σε άλλο ίδρυμα.   Για καθένα από τα τµήµατα ή τις σχολές του Μηχανογραφικού ∆ελτίου, θα υπάρχει προκαθορισμένος ειδικός αριθµός εισακτέων για κάθε κατηγορία υποψηφίων προερχόμενων από οικογένειες πολύτεκνες, τρίτεκνες κ.λπ.

Τομή όμως για τις φετινές πανελλαδικές αποτελεί το γεγονός της κατάργησης ενός μεγάλου ποσοστού των φετινών μετεγγραφών, γεγονός που αλλάζει το τοπίο ριζικά. Έτσι, αναμένεται ότι μόνο το 40-50% των δικαιούχων υποψηφίων πρόκειται να μετακινηθεί στον τόπο διαμονής.

Τέλος, το δικαίωμα εισαγωγής σε κάποιο ανώτατο ίδρυμα με το μέτρο του 10% των πανελλαδικών έχουν φέτος μόνο οι κάτοχοι δελτίου πρόσβασης τα δυο προηγούμενα έτη 2010-2009. Από πέρυσι  οι κάτοχοι βεβαίωσης πρόσβασης ημερήσιου Γενικού Λυκείου που επιθυµούν να είναι υποψήφιοι για το 10% των θέσεων εισακτέων, διατηρούν αυτό το δικαίωµα για µόνο δύο χρόνια µετά την τελευταία εξέτασή τους. Από την επόμενη χρονιά καταργείται η δυνατότητα εισαγωγής σε ΑΕΙ και ΤΕΙ αποφοίτων λυκείων προηγούμενων ετών µε την κατηγορία του 10%. Έτσι οι φετινοί υποψήφιοι που θα θέλουν να διεκδικήσουν  μια θέση στην ανώτατη εκπαίδευση του χρόνου θα πρέπει να δώσουν εκ νέου εξετάσεις στα απαραίτητα μαθήματα.

Γιώργος Κολιόπουλος: Ο άνθρωπος που επέβαλε το ελληνικό «λ»άδι στα… σαλόνια

¨Κατέληξα στο ότι έπρεπε να κάνω τη δική μου υπέρβαση. Είπα: «Ο κόσμος δεν είναι έτσι όπως μου τον έχουν μάθει στην Ελλάδα, όπου όλα είναι ένα ακίνητο σύμπαν. Στον κόσμο μπορεί να υπάρχει ρευστότητα». Έπρεπε όμως πρώτα να φτιάξω τον εαυτό μου. Να φτάσω στο «μηδέν». Αποκαθήλωσα πλήρως την Ελλάδα και είπα: «Δεν αξίζουμε τίποτε». Αυτό είναι και το μυστικό για την αυτογνωσία του Νεοέλληνα¨

Ξεκίνησε ως copywriter από την Ελλάδα για να καταλήξει να μετατρέψει το ελληνικό λάδι σε «υγρό χρυσό» φτάνοντας από Χονγκ Κονγκ μέχρι και τα ράφια του Harrods. Ο Γιώργος Κολιόπουλος είναι ίσως ένας από τους ελάχιστους Έλληνες επιχειρηματίες που κατάφερε να παντρέψει την έμπνευση με την δημιουργία για το καλό της επιχειρηματικότητας. ¨ Ή θελα να κάνω κάτι αποκλειστικό επειδή μου αρέσουν τα ιδιαίτερα πράγματα. Δεν θα πάρω μια Rolls-Royce, αλλά αναγνωρίζω γιατί υπάρχει στον κόσμο. Το κυριότερο, το ότι δεν οδηγώ Rolls-Royce, δεν σημαίνει ότι δεν μπορώ να φτιάξω μία. Στην Ελλάδα δεν υπάρχει πολύς κόσμος που το καταλαβαίνει αυτό.¨  

Χωρίς να έχει ταξιδέψει ή ζήσει ποτέ στο εξωτερικό είναι ο άνθρωπος που κατάφερε μέσω του word of mouth να κάνει το «λ» από ένα απλό λάδι που χρησιμοποιεί κάθε νοικοκυρά, ένα υπερπολυτελές αγαθό που φιγουράρει στα καλύτερα και πιο glamorous  σπίτια. Το πάθος και η τρέλα του για αυτή την πρωτότυπη ιδέα τον οδήγησαν από το να βάλει το «λ» σε ακριβές συσκευασίες παγκοσμίως αξίας 180$, έως και να ικανοποιήσει ακόμα και τα πιο περίεργα και ακριβά γούστα με μια χειροποίητη κασετίνα από λευκό ξύλο μασίφ με υπογραφή ως μεταξοτυπία, συσκευασία που αγγίζει τις 11.000. 

¨Έχω κάνει κάτι μοναδικό σε παγκόσμια κλίμακα, και αυτό ήθελα. Το επόμενο προϊόν θα είναι τρόφιμο ή ποτό και θα εντυπωσιάσει εξίσου.¨

Οι πρωτιές του «λ» είναι πολλές. Είναι το πρώτο λάδι πολυτελείας στον κόσμο, το πρώτο λάδι στο οποίο αναγράφεται η ultra premium κατηγορία του, το πρώτο επίσης με συσκευασία λευκών αποχρώσεων σε αντίθεση με τα γήινα χρώματα που έχουν τα υπόλοιπα. Όπως παραδέχεται και ο ίδιος το «λ» είναι ένα λάδι που δεν φτιάχτηκε από ελιές αλλά μέσα από τα βιβλία. Έχοντας ως εμπνευστές τον Πίντσον, τον Στέλιο Ράμφο και τον αρχιτέκτονα Ζενέτο  τόλμησε να κάνει την πρωτοπορία δεύτερη φύση του.

Ο Γιώργος Κολιόπουλος είναι αναμφισβήτητα ο Έλληνας επιχειρηματίας που έκανε την υπέρβαση: έφτιαξε το πρώτο πολυτελές αγαθό από ελληνικά χέρια εφαρμόζοντας το  premiumization που μέχρι πρότινος γνωρίζαμε μόνο στα ποτά. 

Η συμβουλή του προς τους υπόλοιπους επιχειρηματίες είναι να μην ακούνε τους «γύρω γύρω». ¨Το μέλλον της Ελλάδας δεν είναι σε αυτό που βλέπουμε γύρω μας, στο τώρα. . Αν διοχετεύαμε ελάχιστο από το πάθος με το οποίο διαδηλώνουμε στην αμερικανική πρεσβεία σε ένα όραμα, θα ανορθώναμε την οικονομία.¨

΄΄ Θα… ΄΄

 ( σε ένα ταξίδι απο Κατερίνη - Αθήνα )

Και να που ξαφνικά κάπως έτσι, σαν το τσουνάμι που θερίζει σπίτια και ζωές, να  το. Το παγερό και ψυχρό χέρι του θανάτου έρχεται να μας θυμίσει πως δεν υπάρχει κανένα «στάνταρ» σε αυτό που λέμε εμείς ζωή. Γιατί η αληθινή ζωή είναι αλλού. 

 Η ευτυχία γίνεται δυστυχία, η χαρά λύπη και το ζεστό σπιτικό ερημιά, ηρεμία και… ησυχία.  Και δυστυχώς είναι ίσως η πρώτη φορά που αυτή η ησυχία είναι τόσο ψυχρή και ανιαρή που σου σπάει τα αφτιά λες και ακούς το τρυπάνι της διπλανής οικοδομής  στ’ αφτί σου στις επτά το πρωί της Κυριακής. Το σκηνικό αλλάζει, το κεφάλαιο γυρίζει σελίδα και όλα τριγύρω έρχονται να σου θυμίζουν αυτά που έζησες και αυτά που Θα… ζούσες, γιατί ήμασταν ακόμα στην αρχή. 

Το σπίτι που Θα… έφτιαχνες,  τα παιδιά που Θα… έβλεπες να μεγαλώνουν, να φωνάζουν, να τσακώνονται, να ερωτεύονται. Την γυναίκα σου που Θα… σε φρόντιζε, Θα… σε κοιτούσε με θαυμασμό, Θα… σε ΄΄ταλαιπωρούσε΄΄ και που σίγουρα Θα… σε αγαπούσε. Ή μάλλον όχι εδώ ΔΕΝ ταιριάζει το Θα…

Και τώρα τί; Τώρα όλα μαύρα. Ρούχα, σπίτια, ψυχές... Μια θλίψη κι ένα πνιχτό χαμόγελο που περισσότερο μοιάζει πια  με  μειδίαμα,  έτσι για να μας γυρίζει πίσω στον παλιό καλό καιρό. Γιατί κάποτε υπήρχε τόση ευτυχία! Ένα σπιτικό γεμάτο αγάπη, ζεστασιά, δύναμη, ζωή, ελπίδα, χαρά… Θεό. Ανατροπή! Πρέπει να μάθουμε να ζούμε με αυτή.

Ο κόσμος μπαίνει, βγαίνει, μιλά, γελά, κλαίει με προσοχή ,να μη δουν τα παιδιά και καταλάβουν. Τα παιδιά! Τι να μην καταλάβουν αφού αυτά θα χαράζουν την πορεία από δω κι εμπρός, αυτά θα θυμίζουν την απόλυα, θα την καθρεφτίζουν «κι από το σώμα μου σαν άστρα, παιδιά δικά σου ανάσες βγάζουν, Θεός αν είναι…». Κι όμως Είναι. 

…Θεός ολοζώντανος, ανυπέρβλητος, αποφασιστικός… Εκείνος χαράσσει κι εμείς ακολουθούμε είτε μας αρέσει, είτε όχι, είτε θέλουμε είτε δεν θέλουμε κι αυτός είναι ίσως ο μοναδικός τρόπος για να αντλήσουμε δύναμη, κουράγιο, αντοχή. 

Γιατί όταν είσαι έτοιμος… φεύγεις. Ναι. Φεύγεις! Όταν είσαι τόσο πρόθυμος… φεύγεις! Όταν δε χαλάς κανένα χατίρι… φεύγεις. Όταν έχεις τόση ανιδιοτέλεια, τόση υπομονή, τόση αγάπη, τόση αντοχή, τόση θέληση… φεύγεις. Όταν είσαι τόσο καλός για να είσαι αληθινός… φεύγεις. Όχι για να γλιτώσεις, αλλά για να συνεχίσεις αυτό σου το έργο  με περισσότερη ηρεμία, από Ψηλά. Πιο ξεκούραστα. Γιατί αυτό σου έλλειπε κουμπάρε μου, η ξεκούραση…

Σε όλα σου βιαστικός βρε παιδί μου! Στη ζωή και στο θάνατο… Σε όλα. Και ήταν τόσο νωρίς. Νωρίς για εμάς. Εσύ ήσουν απλά έτοιμος, από καιρό. ΄΄ Πρέπει να είμαστε έτοιμοι ΄΄ , από τις τελευταίες σου κουβέντες. Λες και το ’ξερες, λες και το ζητούσες… ΄΄ πρέπει να είμαστε έτοιμοι ΄΄

Ένα σου πλατύ χαμόγελο, μια γενναιόδωρη αγκαλιά, ένα καλαμπούρι, ένας λεβέντικος  χορός μια σοφή και συνάμα γλυκιά  σου κουβέντα (από αυτές τις πολλές που έλεγες),  θα μας λείψουν πολύ.

     ΄΄ Θα… ζούσαμε ΄΄ πολλά όμως εσύ διάλεξες τον άλλο δρόμο…   Τον δύσκολο, για να απολαύσεις από δω κι εμπρός  αυτά για τα οποία χρόνια κόπιασες .

Καλό σου ταξίδι Ηρακλάκο… 

Καλό σου ταξίδι κουμπάρε και θείε μου…

Καλό Παράδεισο, μόνο εκεί μπορείς να ανήκεις τώρα πια. Όσο κι αν πονάμε εμείς, εσένα Εκεί σου αξίζει! Γιατί ο καθένας τελικά είτε εδώ είτε αλλού παίρνει αυτό που του αξίζει.

Σ’ αγαπούσα και σ’ αγαπώ πολύ. Δε πρόλαβα ποτέ να στο πω… δεν έτυχε.

Καλή αντάμωση…

«Μποέμισσες»…. εναλλακτικές!

Χαλαρωμένες, ήρεμες αλλά ποτέ επαναπαυμένες από την αναγνώριση απολαμβάνουν και δέχονται για ακόμα ένα ξημέρωμα τις ευχές και τα συγχαρητήρια του κόσμου, ο οποίος τις εκλιπαρεί για λίγη ακόμα απόλαυση… λίγη ακόμα ποιότητα που τόσο λείπει από την καθημερινότητα. Οι ΄΄ Μποέμισσες ΄΄ είναι ίσως το μακροβιότερο ελληνικό γυναικείο μουσικό γκρουπ το οποίο εδώ και 25 συναπτά έτη κάνει αυτό που ξέρει και έχει μάθει πολύ καλά: συνδυάζει την ποιότητα με την διασκέδαση και μαγεύει αυτούς που ξέρουν να εκτιμούν το γνήσιο λαϊκό και έντεχνο τραγούδι… και δεν είναι λίγοι ευτυχώς! Μόλις λοιπόν έσβησαν τα φώτα καλώ στην συντροφιά μου μια από τις τρείς κοπέλες που απαρτίζουν το συγκρότημα, την Έφη Μπαμπλέκου. Οι άλλες δυο κοπέλες, Ρούλα Κωτσόβολου και Χρυσούλα Τσιτσή δυστυχώς δεν μπορούν να παρευρίσκονται λόγω επαγγελματικών υποχρεώσεων.

Χ. ΓΚ: Έφη θα ήθελα να μου πεις πότε, δηλαδή σε ποια χρονική στιγμή συνειδητοποίησες ότι αυτό που ενδεχομένως αρχικά το αντιμετώπισες σαν παιχνίδι, ως παιδί, έγινε στην συνέχεια ο επαγγελματικός σου προσανατολισμός. 

Ε. ΜΠ: Ήταν σε μια στιγμή όπου άλλαξε η πορεία της ζωής μου, μετά από μια προσωπική περιπέτεια. Σε αυτή τη φάση χρειάστηκε να αναλάβω την ευθύνη του εαυτού μου και κατάλαβα πως, κάνοντας επάγγελμα το χόμπι που με εξέφραζε απόλυτα, ήμουν από τους τυχερούς της σημερινής κοινωνίας.

Χ. ΓΚ: Πόσο δύσκολες ήταν οι συνθήκες μέσα σε αυτά τα εικοσιπέντε χρόνια πορείας και καριέρας; Ποιες δυσκολίες αντιμετώπισε το γκρουπ και σε ποια επίπεδα;

Ε. ΜΠ: Επειδή ακριβώς εντάχτηκα από την αρχή σχεδόν της πορείας μου σε ένα μουσικό σχήμα και συγκεκριμένα στο πρώτο γυναικείο γκρουπ που παίζει και τραγουδά αποκλειστικά  καλό ελληνικό τραγούδι, στις Μποέμισσες, σίγουρα οι δυσκολίες, που είναι πάρα πολλές και ποικίλες σε θέματα ανταγωνισμού, προβολής, παραχωρήσεων, αντιμετωπίστηκαν με τη βοήθεια της ομαδικότητας και μιας αρμονικής συνεργασίας. Αυτό βέβαια δεν σημαίνει ότι το γκρουπ δεν πέρασε από   συμπληγάδες . Πάντως καταληκτικά ο συνδυασμός της αρμονικής συνεργασίας και της ομαδικότητας, που καταφέραμε να έχουμε μεταξύ μας και οι τρείς κοπέλες, συνέβαλαν στο να αντιμετωπιστούν αυτές οι δυσκολίες με μεγαλύτερη άνεση.

Χ. ΓΚ: Οι γονείς σου αρχικά πώς αντιμετώπισαν αυτή σου την απόφαση;

 Ε. ΜΠ: Είναι γεγονός ότι προέρχομαι από μια οικογένεια η οποία είναι μουσικά καλλιεργημένη, ειδικά από την πλευρά του πατέρα μου. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι το πήραν και εντελώς αψήφιστα. Μη ξεχνάς ότι τότε ήταν άλλες εποχές. Δεν ήταν εύκολο για το μικρό κορίτσι μιας οικογένειας να ΄΄ ανακοινώσει ΄΄ ότι θέλει να γίνει μουσικός και τραγουδίστρια. Παρόλα αυτά νομίζω πως στη συνέχεια αποδείχτηκε ότι ήταν η φυσική μου εξέλιξη και έγινε τελικά αποδεκτό.

Χ. ΓΚ: Ψάχνοντας πληροφορίες σχετικά με εσένα και τη ζωή σου ανακάλυψα ότι εκτός από μια σπουδαία φωνή, αυτή είναι και η άποψη του κόσμου, έχεις και το ταλέντο της ζωγραφικής με το οποίο μάλιστα καταπιάστηκες στην αρχή της πορείας σου. Γιατί αποφάσισες να είναι η μουσική το επάγγελμά σου και όχι η ζωγραφική;

Ε. ΜΠ: Πράγματι οι πληροφορίες σου είναι πολύ σωστές. Το χάρισμα της ζωγραφικής είναι κληρονομιά από τον πατέρα μου. Το θέμα είναι ότι η ζωγραφική είναι μια τέχνη που δύσκολα θα την εντάξει κανείς σε ένα πεδίο επαγγελματικού προσανατολισμού. Επιπλέον δεν με κάλυπτε απόλυτα η σιγουριά του ταλέντου μου και είχα πάντα μια ανασφάλεια σε αυτό. Δεν ήμουν σίγουρη ότι ήμουν και η καλύτερη ζωγράφος! Έτσι η μουσική έγινε πρωτεύον λόγος, πορεία και τρόπος ζωής.

Χ. ΓΚ: Είναι γεγονός ότι η πορεία σας ως γκρουπ είναι μακρόχρονη. Ωστόσο, όπως είπες και εσύ λίγο πριν, οι  ΄΄ συμπληγάδες ΄΄ ήταν πολλές. Παρά όλα αυτά τα τελευταία δέκα συνεχόμενα χρόνια εμφανίζεστε με την ίδια επιτυχία στο ίδιο μαγαζί. Τι σημαίνει αυτό για εσένα;

 

Ε. ΜΠ: Σίγουρα πάρα πολλά! Η αγάπη που δεχόμαστε από τον κόσμο είναι σαν μια τεράστια αγκαλιά. Προσπαθούμε όχι μόνο να διασκεδάσουμε αλλά κυρίως να ψυχαγωγήσουμε ( με την κυριολεκτική σημασία στης λέξης )τον κόσμο κάτι που είναι ιδιαίτερα δύσκολο στις εποχές που διανύουμε. Συνταγή μας είναι η σωστή χημεία μεταξύ των μελών, η άριστη συνεργασία με τους εργοδότες μας και φυσικά η συνεχής επικοινωνία με τον κόσμο. Εκείνος χαράσσει την πορεία και εμείς προσπαθούμε να ανταποκριθούμε σε αυτή. Πιστεύω ότι μετά από τόσα χρόνια το έχουμε καταφέρει. 

Χ. ΓΚ: Υπάρχει αναγνώριση από τον κόσμο και αν ναι πώς την αντιμετωπίζεις; Με άλλα λόγια φοράτε ΄΄ μαύρα γυαλιά ΄΄;

Ε. ΜΠ: Στις μέρες μας η αναγνώριση έχει πάρει άλλες διαστάσεις και είναι περισσότερο συνυφασμένη με την ιδέα του πρόσκαιρου και του ΄΄ σουξέ ΄΄ ,πέραν βέβαια των κλασσικών και σταθερών αξιών στο χώρο. Με αυτή την έννοια όχι δεν υπάρχει αναγνώριση. Από την άλλη πλευρά υπάρχει ένα μεγάλο κομμάτι κόσμου που μας αγαπά, μας αποζητά δισκογραφικά, μας στηρίζει και μας αντιμετωπίζει σαν φίλους στο δρόμο παρά ως φίρμες και αυτό είναι επιτυχία για εμάς. Έτσι λοιπόν τα… μαύρα γυαλιά τα χρησιμοποιούμε μόνο κόντρα στον ήλιο, όχι στον κόσμο.

Χ. ΓΚ: Ζούμε, όπως είπες και εσύ, σε δύσκολες εποχές. Κρίσης όχι μόνο οικονομικής αλλά και κρίσης σε όλα τα επίπεδα της καθημερινότητας. Πώς σε επηρεάζει όλο αυτό;

Ε. ΜΠ: Πιστεύω ότι κάθε εποχή είχε και θα έχει την κρίση της. Αυτό που οφείλουμε ως άνθρωποι, και εμείς ως καλλιτέχνες πρέπει να το μεταδίδουμε, είναι να μην το βάζουμε κάτω διότι τότε σημαίνει ότι μας κάνουν ό,τι θέλουν και το σύστημα αυτό θέλει! Να μας κάνει ό,τι  θέλει. Σίγουρα με ενοχλεί το ότι ζω σε μια χώρα στην οποία πλέον δεν έχω την ποιότητα ζωής που θα ήθελα, δεν έχω πράσινο, δεν έχω οξυγόνο, δεν ζώ… απλά αναπλέω. Αλλά δεν μπορώ να το βάλλω και κάτω. Δεν θέλω! Πάντα σιχαινόμουν την μιζέρια σε ανθρώπους και καταστάσεις και θα συνεχίσω διότι έτσι καταφέρνω να μην ΄΄ χαλάω ΄΄ και εγώ ως άνθρωπος . Το τι μπορεί να γίνει , το ξέρουν άλλοι και είναι αυτοί που θα έπρεπε να το ξέρουν και  για αυτό το λόγο βρίσκονται σε αυτές τις θέσεις και περιμένω από αυτούς να είναι λίγο πιο σοβαροί, ακέραιοι, άμεσοι στις λήψεις αποφάσεων και πιο κοντά στον κόσμο γιατί αισθάνομαι ότι έχουν ξεχάσει λίγο τον κόσμο. Ίσως επειδή μου αρέσουν τα ταξίδια και συγκρίνοντας με το εξωτερικό, βλέπω την μιζέρια που ζούμε και τη δυστυχία της κατάστασης.
Δεν μ’ αρέσει αυτό που συμβαίνει στην πόλη μου γιατί είμαι πολύ περήφανη που ζω στην Αθήνα και θα ήθελα να είναι όμορφη και δεν είναι. Και δε ζούμε ωραία. Δεν έχουμε πάρκα, πράσινο και η κατάσταση είναι ανελέητη. Η συμπεριφορά των ανθρώπων είναι αγενέστατη και  δεν έχουμε τίποτα ευρωπαϊκό. Μόνο οι τιμές μας! Οι τιμές μας, ναι, είναι εξαιρετικά ευρωπαϊκές και μου την δίνει αυτό!

Χ. ΓΚ: Για να επανέλθω στο πρωταρχικό μας κλίμα, όσοι σε γνωρίζουν καλά ξέρουν ότι είσαι ένας άνθρωπος χαμηλών τόνων που προτιμά να μιλά μέσα από την δουλειά του. Ωστόσο, τουλάχιστον ακόμα, δεν έχετε μπει ως γκρουπ στον χώρο της δισκογραφίας ο οποίος είναι και ιδιαίτερα ανταγωνιστικός. Ήταν προσωπική επιλογή ή έτυχε;

 

Ε. ΜΠ: Νομίζω ότι έγινε κάτι ανάμεσα στα δυο. Στην αρχή της πορείας του γκρουπ κάναμε έναν δίσκο, τότε ήταν το βινύλιο, με επανεκτελέσεις παλαιών γνωστών τραγουδιών και ο δίσκος αυτός πήγε ιδιαίτερα καλά για την εποχή. Στην συνέχεια προσπαθήσαμε να μπούμε στον ΄΄ σκληρό ΄΄ ανταγωνισμό, όπως είπες και εσύ, όμως οι εποχές δεν ήταν καθόλου ευνοϊκές. Μιλάμε για τις αρχές της δεκαετίας του ενενήντα. Ωστόσο συνεχίζουμε και οι τρείς μας να γράφουμε τραγούδια περιμένοντας τώρα πια την κατάλληλη ευκαιρία. Οι δισκογραφικές έχουν μια φθίνουσα πορεία . Επομένως αναμένουνε την κατάλληλη ευκαιρία για κάτι όμορφο, απλό που θα αγαπηθεί και θα αγγίξει τον κόσμο. Χωρίς τον πανικό της πρωτιάς.

Χ. ΓΚ: Δηλαδή καθαρά με μεράκι;

Ε. ΜΠ: Ακριβώς! Το έπιασες!

Χ. ΓΚ: Για το τέλος θα αφήσω μια άκρως επίκαιρη ερώτηση. Με αφορμή τη σημερινή μόδα των ριάλιτι σόου και όλη αυτή την έκταση που έχουν πάρει και με τη βοήθεια των οποίων είναι πολύ εύκολο για έναν νέο καλλιτέχνη να ανέλθει και μάλιστα σε σύντομο χρονικό διάστημα, εσύ θα έπαιρνες μέρος σε ένα τέτοιο σόου; Όχι μόνο για να προβληθείς αλλά κυρίως για να αδράξεις την ευκαιρία την σωστή στιγμή.

Ε. ΜΠ: Καλή ερώτηση και δύσκολη! Σηκώνει πολύ συζήτηση. Πιστεύω ότι τα ριάλιτι είναι ένας σύγχρονος τρόπος προβολής ταλέντων. Προσωπικά όμως το θεωρώ αρκετά σκληρό και πολλές φορές ισοπεδωτικό! Ισοπεδωτικό κυρίως για τα όνειρα και τις φιλοδοξίες που σίγουρα έχει ένας νέος καλλιτέχνης . Το σύστημα εκεί είναι επιεικώς σκληρό. Δεν ξέρω να σου απαντήσω αν θα έπαιρνα μέρος. Ίσως να έπαιρνα, θα βοηθούσε το ΄΄ θράσος ΄΄ και η ορμητικότητα της νιότης! Τώρα πια έχουμε κατασταλάξει σε άλλα πράγματα…