Η ''Νομιμοποίηση'' ....της Παρανομίας

΄΄ Στην αρχή ο κόσμος ήταν επιφυλακτικός, οι άνθρωποι στέκονταν στις πόρτες και αν έβλεπαν καπνό τότε έμπαιναν ….στα τηλέφωνα κρατήσεων όλοι έκαναν τη γνωστή ερώτηση : ΄΄ το κάπνισμα επιτρέπεται ; ΄΄ 

Ο ιδιοκτήτης γνωστού νυκτερινού κέντρου προσπαθούσε να απαντήσει βιαστικά  στις ερωτήσεις μου οι οποίες όλο και αυξάνονταν καθώς το μάτι μου επεξεργαζόταν το χώρο. Η ώρα ήταν περίπου 3:20 το πρωί. Η διασκέδαση στο γνωστό κέντρο της Πειραιώς ήταν στο απόγειό της. Στα τραπέζια αντί για τασάκια βρίσκονταν ποτήρια γεμισμένα ως τη μέση με κόκα κόλα, ΄΄ για ξεκάρφωμα ΄΄ μας λέει ο ένας από τους μετρ που έρχεται να μας ρωτήσει εξεταστικά από πού είμαστε και τί θέλουμε. Πιάνουμε την κουβέντα, του εξηγώ το λόγο για τον οποίο είμαι εκεί και αμέσως παίρνει στάση αρπακτικού έτοιμου να με κατασπαράξει : ΄΄ έτσι όπως τα κάνανε να τα λουστούν τώρα ΄΄ μου λέει εννοώντας τους πολιτικούς και συνεχίζει λέγοντας έντονα ΄΄ ο Έλληνας δεν μπορεί χωρίς τσιγάρο και χωρίς ποτό, πάντα το ένα συμπληρώνει το άλλο. Καθημερινά δέχεται τόσους περιορισμούς … όχι και στην απόλαυση ΄΄ . Τον κοιτάζω με απορία έχοντας στο πίσω μέρος του μυαλού μου όλους τους νέους νόμους και τις διατάξεις σχετικά με την απαγόρευση του καπνίσματος και όταν τολμώ να του αναφέρω κάποιες με κοιτάζει σαν από άλλο πλανήτη. Τον ρωτώ τι θα κάνει αν κάποιο βράδυ εισβάλλει  κάποιος και ανακαλύψει την όλη κατάσταση που επικρατεί για να πάρω την απάντηση : ΄΄ ας είναι καλά τα παλικάρια στην γωνία Πειραιώς και Χαμοστέρνας ΄΄  συνεχίζω την ερώτησή μου λέγοντάς του ΄΄ και τι θα γίνει αν μπει κάποιος ξαφνικά ; ΄΄ με κοιτάζει … σιωπή …ή μήπως απάντηση; Αφήνω αρκετή ώρα να περάσει μέχρι να τον απασχολήσω ξανά. Αυτή τη φορά τον ρωτώ για τον πρώτο καιρό και για το αν ο κόσμος είχε ως προϋπόθεση το κάπνισμα για να βγει έξω  και μου απαντά πως σανίδα σωτηρίας για όλους τους ιδιοκτήτες ήταν πως τα μέτρα ανακοινώθηκαν καλοκαίρι, έτσι υπήρχε χρόνος για να κινητοποιηθούν και να ΄΄ σώσουν ΄΄ ό,τι μπορούσαν ΄΄ στις αρχές της σεζόν μπορούμε να πούμε πως τα πράγματα φαίνονταν μάλλον μαύρα γιατί ο κόσμος δεν ήξερε και άκουγε μόνο  από άλλους για το αν καπνίζουν ή όχι στα μπουζούκια ΄΄ . Η κουβέντα μου με τον, έτσι κι αλλιώς ολιγόλογο και χωρίς διάθεση να μιλήσει, υπεύθυνο τελειώνει και αποφασίζω να στραφώ στο κοινό έτσι ώστε να δω κατά πόσο τα μέτρα έχουν επηρεάσει τον κόσμο ή και ακόμα μήπως τους αφήνουν αδιάφορους.   ΄΄ Κανονικά οι έλεγχοι θα πρέπει να είναι πιο εντατικοί και συχνοί για να πούμε πως πραγματικά έχουν ληφθεί μέτρα τώρα ο ένας κοιτάει τον άλλο και αφού καπνίζει ένας καπνίζουν όλοι… ΄΄  μου απαντάει μια κυρία σβήνοντας το αποτσίγαρο μέσα στο γεμάτο από γόπες ποτήρι της κόκα κόλα. 

Αποφασίζω να μην ασχοληθώ άλλο με τους γύρω μου. Σε ένα τέτοιο περιβάλλον και μια τέτοια ώρα όλες οι διατάξεις και όλοι οι νόμοι σχετικά με το κάπνισμα  φαίνονται τόσο άγνωστα, τόσο ξένα. Η ώρα είναι πια περασμένη και το μαγαζί αρχίζει να αδειάζει σε αντίθεση με τα ΄΄ τασάκια ΄΄ που είναι γεμάτα. Κλείνω το κασσετοφωνάκι μου, ανάβω τσιγάρο και σκέφτομαι : ΄΄ είναι τελικά η ''λαμογιά'' στο DNA των Ελλήνων ή μήπως όλα επιτρέπονται μετά την πρώτη ρουφηξιά; ΄΄